Ο άπειρος νούς

Ο ΕΑΥΤΟΣ

Δεν τελειώνει πουθενά από όπου και να ξεκινήσεις το μόνο που μπορείς να καταφέρεις είναι να χαθείς στο άπειρο του ανρωπίνου νού. Ποιός έιναι ο καλλιεργημένος ποιός είναι αυτός που στενεύει τα όρια του απείρου νού; Εγώ είμαι συγγραφέας κατέχω το λόγο είμαι λογοτέχνης τί μπορείς εσύ να γράψεις δεν είσαι γεννημένος συγγραφέας είναι λόγια που συνηθίζουν να λένε οι μεγάλοι συγγραφείς και γράφουν με πολύπλοκο στομφώδη τρόπο καλλιεργούν ένα λόγο που μόνο εκείνοι μπορούν να κατανοήσουν, πώς όμως θα κατανοήσω εγώ ο απλός άνθρωπος αυτό που διαβάζω δεν έχω πάει σχολείο δεν έμαθα να το κατανοώ, δεν είμαι λέκτορας πανεπιστημίου ούτε καθηγητής ούτε ξέρω πολλά γράμματα, πώς να διαβάσω το πλέξιμο του λόγου στη λογοτεχνία δεν την κατανοώ, μήπως δεν θέλουν να την κατανοήσω; Μήπως θέλουν να είναι πάντα δυσνόητη για μένα τον απλό άνθρωπο; και ποιός σας είπε ότι δεν αγαπώ το βιβλίο; Ποιός σας είπε ότι δεν αγαπώ τη μόρφωση; Δεν την κατανοώ, καταλαβαίνω την αστρολογία γιατί μου τη δίνουν απλά να την κατανοήσω, πότε απλoποιήσατε εσείς οι μορφωμένοι τα κείμενά σας για να μπορέσω να τα καταλάβω; Θέλετε να τα καταλάβω ή κρύβεστε πίσω από τον πολύπλοκο λόγο σας για να δείξετε πιθανή διαφορετικότητα από μένα τον απλό άνθρωπο για να δείχνετε ότι βρίσκεστα ψηλά για να σας καλλιεργώ εγώ το χωράφι και να γδέρνω τα χέρια μου να στέκεστε εκεί ψηλά στον ακατανόητό κόσμο σας; Είναι όντως ο κόσμος τόσο πολύπλοκος και δύσκολος ή εσείς τον παρουσιάζετε πολύπλοκο για να μην ακολουθήσει κανείς το δρόμο της μόρφωσης για τα πράγματα του κόσμου τούτου;

Έζησα χρόνια αυτή την ταλαιπωρία και έδωσα μάχη τεράστια με τον εαυτό μου προσπαθώντας να μπώ στα καλούπια και να κατανοήσω την συγκεκρμένη γνώση που τόσο δυσνόητα έχετε περιπλέξει για να μην μπορεί κανείς να την αντιληφθεί και να την κατανοήσει, να πρέπει να πληρώσει τεράστια χρηματικά ποσά για να μπορέσει να αποκτήσει τμήμα αυτής της γνώσης μέχρι που μάτωσαν τα χέρια των γονιών μου στη δουλειά για να μπορέσουν να μου δώσουν αυτή την γνώση, μάτωσαν τα δικά μου μάτια προσπαθώντας να διαβάσω και να καταλάβω, μάτωσε η ψυχή μου όλοι να μου λένε αργείς πολύ διαβάζεις πολλές ώρες και δεν αποδίδεις δεν τα παίρνεις τα γράμματα μέχρι που τελικά εγκατέλειψα την δομημένη μάθηση γιατί τη σιχάθηκα δεν με δέχτηκε στην αγκαλιά της με πέταξε απ΄έξω σαν απόβρασμα ούτε κάν μου μιλούσαν ήμουνα διαφορετικής νοητικής τάξης δεν κατανοούσα τα σοφά τους, τα δύσκολά τους, απαξιούσαν να μου πουν μια καλημέρα, ώσπου μια μέρα το πήρε απόφαση ο βασανισμένος νούς και άρχισε να στριφογυρίζει ανάμεσα στον πόνο και στην τρέλα, ανάμεσα στον Έρωτα στην Αγάπη και στην τρέλα, αλλά μέσα από αυτή την ταλάντευση που κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια όχι δεν τρελάθηκε δεν τρελάθηκε μπήκε στο βάθος και έμεινε μόνος εκεί για άλλα 3 χρόνια απέκτησε σοφία και προσπάθησε ξανά να βγεί στην επιφάνεια αλλά ήταν αδύνατο. Εγκλωβίστηκε μέσα στον βάθος του απείρου νού. Εδώ αρχίζει ένα άλλο μαρτύριο για το πλάσμα, άρχισε η μοναξιά. Άρχισε να γνωρίζει τον πόνο από την μοναξιά. Τί είναι αυτό πηγάζει από το νού; Από τον άπειρο νού; Από που πηγάζει η μοναξιά; Τότε άρχισε το πλάσμα να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη του συναισθήματος που δεν είχε καμία σχέση με το νού και με τη μόρφωση που τόσο απεγνωσμένα αναζητούσε να μάθει. Ανακάλυψε το συναίσθημα. Το πλάσμα το απέρριψε η κοινωνία και ζούσε μόνο του σκλαβωμένο στη μοναξιά του και βασανιζόταν κάθε μέρα γιατί δεν μπορούσε να ζήσει μόνο του. Το όν έχει ανάγκη από κοινωνικότητα, είναι κοινωνικό Ον ο άνθωπος δεν δύναται να ζεί μόνος του αργά η γρήγορα θα πεθάνει. Μάταια προσπαθούσε να συνάψει φιλίες σχέσεις επί 20 ολόκληρα χρόνια μπορεί και περισσότερα. Απεγνωσμένα ζητούσε να συνάψει σχέσεις, τους αγαπούσε όλους δεν είχε τίποτε με κανέναν, κανένα λόγο να μαλώσει απλά κανείς ποτέ δεν είχε χρόνο να αφιερώσει μαζί του όλοι ήταν πάντα αλλού απασχολημένοι.

Ο βασανισμένος ΝΟΥΣ άρχισε σγά σιγά να γνωρίζει ότι του έχει απομείνει πιά, τον “ΕΑΥΤΟ” του. Άρχισε να εξερευνά το “ΕΙΝΑΙ” του τον “ΕΑΥΤΟ” του. ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥ.........Ω Εαυτέ μου πόσο χαίρομαι που σε γνωρίζω! Είμαστε μαζί τόσα χρόνια και ποτέ δεν σε ρώτησα είσαι ευχαριστημένος που ζεις μέσα στο κορμί μου; Νοιώθω τόσο μόνος ότι δεν μπορώ να ζήσω πιά. Κάποτε αναζητούσα την μόρφωση και δεν μπορούσα να την αποκτήσω γιατί κόστιζε πολύ ακριβά και άρχισα μόνος μου να ψάχνω να μαθαίνω από όπου μπορούσα να βρώ πληροφορίες να καλύψω τις πνευματικές μου ανάγκες που αναζητούσα με ζήλο την γνώση! Τώρα καθώς πέρασαν τόσα χρόνια έχω αποκτήσει την γνώση που χρειάζομαι για να ικανοποιήσω αυτή τη δίψα που είχα για μάθηση και το κατάφερα μόνος μου τώρα έφτασα σε αυτό το σημείο και γνώρισα εσένα τόσα χρόνια κινούμαστε με το ίδιο σώμα, μιλάμε με το ίδιο στόμα, βλέπουμε με τα ίδια μάτια, ακούμε με τα ίδια αυτιά, κοιτάζουμε μαζί ψηλά στον ουρανό και κάποιες μέρες αισθάνομαι μόνος και κάποιες μέρες Σε αισθάνομαι να μου διακατέχεις όλο το κορμί. Κοιτάζω τον ΟΥΡΑΝΟ και λέω πόσο μόνος νοιώθω θέλω να πεθάνω και η σοφία σου μου γυρίζει και μου λέει “Είδες τί όμορφος που είναι ο Ουρανός, πώς λάμπει ο ήλιος, νιώθεις την ομορφιά της ΖΩΗΣ;”. “Η Σοφία μου απαντά, Τί όμορφο που είναι το ποτάμι, ο ήχος, το νερό πηγάζει από την πηγή και έχει τέτοια ορμή σαν να θέλει να ζήσει ούτε αυτό έχει παρέα μόνο του είναι”. Συναισθήματα άρχισαν να πλημμυρίζουν το ΝΟΥ και το σώμα μου. Τί είναι αυτά τα συναισθήματα δεν μου τα δίδαξε ποτέ κανείς, δεν μου έδωσε ποτέ κανείς τέτοια αγάπη. Είναι δυνατόν να αισθάνομαι τόσο όμορφα μέσα στην μοναξιά μου; Είναι δυνατόν; Νομίζω ότι αρχίζω να τρελαίνομαι. Τί γυρίζει η σοφία του απείρου ΝΟΥ και του απαντά “Δεν είναι τρέλα. Είναι το παραλήρημα του ΕΡΩΤΑ. Αγάπησες τον ΕΑΥΤΟ σου”. “Τώρα γνώρισες την ΑΓΑΠΗ”. Ο ΝΟΥΣ και η ΑΓΑΠΗ αυτος ο ΈΡΩΣ είναι ο ίδιος ο ΘΕΟΣ.

Τί εννοείς τον ρώτησα με απορία. Είμαι εγώ ΘΕΟΣ; Και τί γυρίζει η σοφία του απείρου Νου και του απαντά “ Όχι δεν είσαι Θεός, Ζείς μέσα μου και εγώ σου χαρίζω απλόχερα την Αγάπη μου στην Καρδιά σου.” “Σ΄αγαπώ”. Εγώ Ειμί η Σοφία και η Αγάπη, ότι έχω είναι και δικό σου, “ΕΙΜΑΙ” το ΠΑΝ, σου δίνω τα πάντα γιατί με αναζήτησες. Η σοφία μου και η αγάπη μου είναι άπειρη, τη χαρίζω σε όποιον την ψάχνει τη θέλει και την αναζητεί, δική σου.

MegaArtvision © 18 – 07 - 2017